من برای تو و ماه آواز خواندم

اما تنها ماه

آواز مرا به خاطر سپرد !

من آواز خواندم

و این نغمه های بی پروا

رها از قلب و حنجره

اگر تنها در یاد ماه مانده باشند ،

باز هم لطف بزرگی است!

کارل سند برگ

شب هرگز کامل نیست !

نشان به آن نشان که من می گویم !

نشان به آن نشان که من می دانم ،

در انتهای غم همیشه دریچه ای باز است !

دریچه ای روشن !

همیشه رویای بیداری هست :

بر آوردن آرزویی ،

سیر کردن گرسنه ای ،

دلی بخشنده ،

دستی دراز شده ،

آغوشی گشوده ،

چشمانی نگران ،

یک زندگی ،

یک زندگی مشترک ! 

         «  پل الوار » 

وقتی گفتم : « دوستت می دارم ! »

می دانستم که الفبای تازه را اختراع می کنم ،

به شهری که در آن

هیچ کس خواندن نمی داند !

شعر می خوانم ،

در سالنی متروک

و شرابم را در جام کسانی می ریزم

که یارای نوشیدنشان نیست ! 

                        « نزار قبانی » 

نه مرادم نه مریدم ،

نه پیامم نه کلامم،
نه سلامم نه علیکم،
نه سپیدم نه سیاهم.
نه چنانم که تو گویی،
نه چنینم که تو خوانی و نه آن گونه که گفتند و شنیدی.
نه سمائم،
نه زمینم،

نه به زنجیر کسی بسته و برده‌ی دینم
نه سرابم،
نه برای دل تنهایی تو جام شرابم،
نه گرفتار و اسیرم،
نه حقیرم،
نه فرستاده پیرم،
نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم ، نه بهشتم

چنین است سرشتم
این سخن را من از امروز نه‌ گفتم،
نه‌ نوشتم،
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم...

حقیقت نه به رنگ است و نه بو،
نه به های است و نه هو ،
نه به این است و نه او،
نه به جام است و سبو...
گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم،
تا کسی نشنود آن راز گهربار جهان را،
آنچه گفتند و سرودند تو آنی ...
خود تو جان جهانی،
گر نهانی و عیانی،
تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی
تو ندانی
که خود آن نقطه عشقی
تو اسرار نهانی

همه جا تو

نه یک جای ،

نه یک پای ،

همه‌ای

با همه‌ای

همهمه‌ای

تو سکوتی

تو خود باغ بهشتی.

تو به خود آمده از فلسفه‌ی چون و چرایی ،

به‌ تو سوگند که این راز شنیدی و

نترسیدی و بیدار شدی،

در همه افلاک بزرگی،

نه که جزئی ،

نه چون آب در اندام سبوئی ،

خود اوئی ،

به‌خود آی

تا بدرخانه‌ی متروک هرکس ننشینی

و به‌جز روشنی شعشعه‌ی پرتو خود

هیچ نبینی

و گل وصل بچینی

........................به خود آ